Sakramenty i posługi

Spowiedź Św.

przez cały tydzień:
pół godziny przed Mszą Św. lub nabożeństwem okresowym

w I piątek miesiąca:
od 17:00

Pokuta i pojednanie

„Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”
(J 20, 19-23)

Ci, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu, grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą (KKK 1422).

Sakrament pokuty i pojednania sprawowany jest w naszej Parafii pół godziny przed każdą Mszą Świętą, a w pierwsze piątki miesiąca godzinę przed Mszą Świętą.

Jak przeżyć

Tutaj najważniejszym elementem jest dobry rachunek sumienia i wynikające z niego postanowienie poprawy, poniższe uwagi pomogą ci dobrze go przeżyć:

• Warto zacząć krótką modlitwą – własnymi słowami poprosić Ducha Świętego, aby pouczył Cię o grzechu, oświetlił to, czego samemu nie widzisz, uwrażliwił na dobro, które zaniedbujesz.

• Dobrze jest przeczytać fragment z Pisma Świętego, np. psalm 51, psalm 130; fragment z kazania na górze (Mt 5-7), przypowieść o Miłosiernym Ojcu (Łk 15,11-32), o faryzeuszu i celniku (Łk 18,9-14), opowieść o Samarytance (J 4,1-26), o uzdrowieniu niewidomego (J 9).

• Postaraj się nazwać dobro, które zaniedbujesz, dobro, w które godzi grzech.

• Postaraj się konkretnie nazwać grzechy – tak też je potem wyznaj na spowiedzi.

• Spróbuj rozbroić grzech pytaniem „Dlaczego?”. Dlaczego dane zło pojawia się w moim życiu, dlaczego je wybieram? Może to jest cały łańcuszek złych decyzji i warto zobaczyć, co leży u źródła? Może idę na skróty? W jakie miejsce w moim życiu, w jaką potrzebę, brak „wprowadza się” grzech? Co innego mógłbym wymyślić jako alternatywę dla niego? – to może być dobry pomysł na postanowienie poprawy!

• Powiedz sobie konkretnie, co chcesz od dziś zmienić w swoim życiu. I w jaki sposób chcesz to osiągnąć? Może nie warto budować wielkich, niemożliwych do osiągnięcia planów. Zamiast tego, zastanów się, co już dziś możesz zrobić. Z takimi siłami i ograniczeniami, jakie masz. Jutro pójdziesz krok dalej. Teraz określ pierwszy krok.

• Czasem postanowienie poprawy może polegać na zebraniu sił do walki z grzechem, pokusą. Zastanów się, co pozwala ci wytrwać w dobru, a co działa na korzyść pokusy. A zatem: w co warto „inwestować”, a co ograniczyć?

• Rachunek sumienia zrób dzień przed spowiedzią albo przynajmniej kilka godzin wcześniej. W spokoju.

• Warto robić sobie taki mały rachunek sumienia na modlitwie wieczornej każdego dnia albo przynajmniej raz w tygodniu.

Warunki dobrej spowiedzi

Spotkanie z Chrystusem w Sakramencie Pokuty wymaga odpowiedniego usposobienia i należytego przygotowania. Usposobieniem jest miłość ku Bogu, a wyraża się ona przez szczerą wolę i gotowość do poprawy, co każe nam podjąć trud odpowiedniego przygotowania się do spowiedzi.

Trzeba więc wypełnić warunki dobrej spowiedzi:

• Rachunek sumienia - to postawienie siebie w prawdzie wobec Boga, zbadanie swojego życia i postępowania w świetle Bożej woli. To uświadomienie sobie i nazwanie po imieniu zła, które popełniliśmy. Rachunek sumienia powinien objąć czas, który upłynął od ostatniej ważnej spowiedzi. Warunkiem owocności rachunku sumienia jest przekonanie, że Bóg mnie kocha i chce mi przebaczyć.

• Żal za grzechy – „ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości” (KKK 1451). Żalu za grzechy nie można mylić z emocjami lub uczuciami. Jeżeli źródłem żalu jest miłość do Boga, wtedy żal jest „doskonałym”. Jeśli opiera się na innych motywach, wtedy nazywamy go „niedoskonałym”.

• Mocne postanowienie poprawy - jest owocem szczerego żalu za grzechy, wynika z odkrycia wielkości zła, tkwiącego w grzechu. To szczera chęć zerwania z grzechem i przywiązaniem do niego. To także decyzja o unikaniu okazji do grzechu i podjęciu pracy nad sobą, nad usuwaniem swych wad. Postanowienie powinno być konkretne. Najlepiej pracować nad jedną wadą albo brakiem dobra. Przed następną spowiedzią, a jeszcze lepiej każdego dnia należy zadać sobie pytanie o realizację swojego postanowienia,

• Szczera spowiedź - jest to wyznanie przed kapłanem wszystkich grzechów ciężkich, których penitent jeszcze nie wyznał, a które przypomniał sobie po starannym zbadaniu swego sumienia. Należy pamiętać, iż kapłan jest tutaj tylko pośrednikiem - w rzeczywistości spotykasz się z samym Chrystusem. Warunkiem ważności sakramentu pokuty jest szczere wyznanie wszystkich grzechów ciężkich z uwzględnieniem ich liczby i rodzaju. Powinno się wyznawać również grzechy powszednie. Świadome zatajenie grzechu ciężkiego powoduje nieważność spowiedzi, samo w sobie jest również grzechem świętokradztwa. Zapomnienie o jakimś grzechu nie powoduje nieważności sakramentu pokuty - jednak grzech zapomniany należy wyznać w czasie najbliższej spowiedzi.

• Zadośćuczynienie Bogu i bliźniemu - odprawienie pokuty wyznaczonej przez kapłana powinno nastąpić jak najszybciej po spowiedzi, pozostając równocześnie na dziękczynieniu za otrzymane przebaczenie i łaski. Wiele grzechów przynosi szkodę bliźniemu. Należy uczynić wszystko, co możliwe, aby ją naprawić (np. oddać skradzioną rzecz, przywrócić dobre imię temu, kto został oczerniony, wynagrodzić krzywdę, itp.). Jeśli nie możesz naprawić wyrządzonej krzywdy wprost, ofiaruj Panu Bogu zadośćuczynienie „zastępcze” - poprzez czyny miłosierdzia także wobec tych, których nie skrzywdziłeś.

FORMUŁA SPOWIEDZI

• PENITENT: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

• KAPŁAN: Na wieki wieków. Amen.

• PENITENT czyniąc Znak Krzyża: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

• KAPŁAN: czyni znak krzyża i zachęca do ufności w miłosierdzie Boże. Może to uczynić słowami: Bóg niech będzie w twoim sercu, abyś skruszony/a w duchu wyznał/a swoje grzechy.

• PENITENT: Kapłan powinien wiedzieć z kim ma do czynienia (pozwala mu to ocenić grzechy i dobrać właściwą naukę). Dlatego dobrym zwyczajem jest określić swój wiek i sytuację życiową. Np. Mam 28 lat, jestem kawalerem albo Mam 57 lat, mam męża i dwójkę nastoletnich dzieci. Następnie rozpoczynając wyznanie grzechów mówi: Ostatni raz u spowiedzi świętej byłem/am:….. (mówi kiedy). Pokutę zadaną wypełniłem/am.
  Obraziłem/am Pana Boga następującymi grzechami:..... (Wylicza grzechy, a przy ciężkich podaję liczbę i okoliczności). Na zakończenie mówi: Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, postanawiam poprawę i proszę o naukę, pokutę i rozgrzeszenie.

• KAPŁAN: może udzielić krótkiej nauki. Następnie zadaje pokutę, zachęca penitenta do okazania żalu i udziela rozgrzeszenia.

• PENITENT po cichu mówi: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu (Łk 18,13).

• KAPŁAN: (udzielając rozgrzeszenia wypowiada słowa)
  Bóg Ojciec Miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą, przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i wylał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju, przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam Tobie grzechy, w imię Ojca, Syna i ducha Świętego.

• PENITENT odpowiada: Amen.

• KAPŁAN: Wysławiajmy Pana bo jest dobry.

• PENITENT odpowiada: A jego miłosierdzie trwa na wieki

• KAPŁAN zapewnia: Pan odpuścił tobie grzechy. Idź w pokoju.

• PENITENT odpowiada: Bóg zapłać.

Chrzest Św.

„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”
(Mt 28, 19-20)

Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu (vitae spiritualis ianua) i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania: „Chrzest jest sakramentem odrodzenia przez wodę i w słowie”. (KKK 1213)

Chrzest jako to pierwszy i najpotrzebniejszy sakramentem otwiera nam drogę do ważnego przyjmowania innych sakramentów. Zobowiązuje on nas do stałego nawracania się, do walki z grzechami i pogłębiania wiary.

Dokumenty potrzebne w kancelarii parafialnej:

• akt urodzenia dziecka z USC,

• dowody osobiste rodziców i chrzestnych,

• zaświadczenia o odbytej katechezie przedchrzcielnej,

• zaświadczenia o odbytej spowiedzi rodziców i chrzestnych.

• zaświadczenia dla chrzestnych od swoich proboszczów, że mogą podjąć się tego zadania,

• pozwolenie od swojego księdza proboszcza na udzielenie Chrztu św. (jeśli rodzice dziecka nie należą do parafii wojskowej).

Do chrztu wymaga się:

• aby na chrzest zgodzili się rodzice lub przynajmniej jedno z nich,

• aby istniała uzasadniona nadzieja, że dziecko będzie wychowane po katolicku.

Rodzice dziecka

Rodzice, prosząc o chrzest dla swego dziecka, przyjmują na siebie obowiązek wychowania go w wierze. Mają dawać pierwsze świadectwo wiary – słowem i przykładem.

Po udzieleniu Chrztu, rodzice dziecka wdzięczni Bogu i wierni podjętym zadaniom, mają obowiązek, zapoczątkowane na Chrzcie, nowe życie rozwijać przez chrześcijańskie wychowanie w rodzinie, nauczyć dziecko modlitwy, posyłać na katechezę, przygotować do Bierzmowania oraz do uczestnictwa w Eucharystii.

Rodzice chrzestni

Według Kodeksu Prawa Kanonicznego do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

• ukończył 16 lat - chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku,

• jest praktykującym katolikiem - bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii, uczestniczy regularnie we Mszy świętej niedzielnej i świątecznej oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić,

• jeżeli żyje w związku to musi to być związek małżeński - sakramentalny,

• jeżeli jest uczniem to powinien aktualnie uczęszczać na katechizację,

• jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej,

• nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

Chrzestnymi nie mogą być osoby:

• żyjące w związkach niesakramentalnych (bez ślubu kościelnego),

• młodzież nie uczestnicząca w katechezie,

• osoba, która nie przyjęła sakramentu bierzmowania,

• obojętni religijnie,

• prowadzący gorszący tryb życia.

Z okazji Chrztu dziecka chrzestni powinni przystąpić do Spowiedzi i Komunii świętej. W przyszłości rodzice chrzestni powinni być także świadkami Bierzmowania swego chrześniaka i uczestniczyć w ważniejszych wydarzeniach jego życia (I Komunia święta, ślub).

Dodatkowo rodzice chrzestni mają towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu dziecka, pomagać, aby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki.

I Komunia Św.

„Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże”
(Mk 10,14)

Kościół otrzymał od Chrystusa jako dar największy Eucharystię. Dlatego troszczy się o to, aby chrześcijanie dobrze rozumieli tajemnicę Eucharystii, świadomie, aktywnie, pobożnie i owocnie w niej uczestniczyli. Czyni to szczególnie podczas przygotowania dzieci do pierwszego, pełnego uczestnictwa w Eucharystii. Przygotowanie to zmierza do wyrobienia u dzieci postawy dysponującej do właściwego przeżywania Eucharystii. Ważnym elementem tego przygotowania jest też sam przebieg i przeżycie przez dzieci uroczystości pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej.

Zgodnie z zaleceniami ogłoszonymi przez Konferencję Episkopatu Polski dzieci w trzeciej klasie szkoły podstawowej, po odpowiednim przygotowaniu, mogą przystąpić do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej.

Bezpośrednie przygotowanie do pierwszej spowiedzi i pierwszego pełnego uczestnictwa we Mszy św. rozpoczyna się w klasie drugiej poprzez katechizację i spotkania w parafii. 

Prośbę o włączenie dziecka do okresu przygotowania do Pierwszej spowiedzi i Komunii św. wyrażają rodzice na początku roku szkolnego. Rodzice są pierwszymi wychowawcami dziecka, stąd oczekuje się od nich należytego przykładu i zaangażowania w całym okresie przygotowawczym.

W szczególności do zadań rodziców należy:

• systematyczna obecność razem z dzieckiem na Mszy św. w każdą niedzielę i święto,

• odmawianie razem z dzieckiem codziennego pacierza w domu oraz powtarzanie z nim odpowiedniej części wiedzy katechizmowej, zgodnie z materiałem wyznaczanym przez katechetów w szkole,

• uczestniczenie w spotkaniach formacyjnych przygotowujących do uroczystości I Komunii św.,

• odbycie spowiedzi na początku okresu przygotowań i przystępowanie w niedziele do Komunii św., aby poprzez przykład pokazać dziecku wartość tego sakramentu w naszym życiu.

Dokumenty:

• metryka chrztu dziecka (jeżeli jest Chrzest św. odbył się w innej parafii),

• zaświadczenia o uczęszczaniu na katechizację i dopuszczeniu do I Komunii Świętej wydane przez katechetę.

Eucharystia

„Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”
(J 6,53-54)

Jak żyć Eucharystią

• Skoro Sakrament Eucharystii to sakrament jedności, warto przygotować się na nią poprzez akt osobistego nawrócenia. Jest nim sakrament pokuty.

• Jeśli możesz, uczyń niedzielną liturgię centrum Dnia Pańskiego.

• Poświęć chwilę na medytację / skupienie / adorację przed liturgią.

• Znajdź swoją własną modlitwę przed Mszą - naucz się jej na pamięć.

• Przygotuj sobie własną intencję Mszy św.

• Przyjmuj Ciało i Krew Chrystusa!

• Ten punkt polecamy wszystkim! Choć w szczególności członkom służby ołtarza / liturgicznej (ministrant, kantor, lektor, asysta) - zapoznajcie się wcześniej z tekstami liturgii, w której uczestniczycie.

• Nie idź sam! Zabierz kogoś ze sobą!

• Jeśli jesteś rodzicem, zaangażuj się w najmniejszej formie w przygotowanie liturgii w waszej parafii. Być może w przyszłości i Twoje dziecko zechce to zrobić.

Bierzmowanie

„Przez sakrament bierzmowania odrodzeni na chrzcie otrzymują niewysłowiony dar samego Ducha Świętego, który ich umacnia w szczególny sposób”
(Papież Paweł VI)

Sakrament bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego, którego jedność powinna być zachowywana. Należy zatem pamiętać, że przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Istotnie, przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem (Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1285).

Sakrament ten uzdalnia nas do mężnego wyznawania wiary, życia według niej i obrony. Bóg czyni to poprzez udzielane dary Ducha Świętego. Są nimi:

• dar mądrości - służy do poznania i umiłowania prawdy wiekuistej, którą jest Bóg, z tego wynika umiłowanie Boga i jego spraw. Gdy Bóg jest na pierwszym miejscu wtedy wszystko oceniamy we właściwy sposób,

• dar rozumu - pozwala na instynktowne sądzenie w świetle wiary. Pomaga odczytywać wolę Bożą i odróżniać prawdę od kłamstwa, pozwala dobrze ocenić konkretną sytuację i podjąć trafną decyzję,

• dar rady - pomaga w podejmowaniu trudnych decyzji w naszym życiu. Dzięki niemu instynktownie możemy odróżnić co należy czynić, a czego nie (nawet wbrew roztropności),

• dar umiejętności - dzięki niemu posiadamy głęboką pewność wiary w Boga, intuicyjną wiedzę, co do prawd i tajemnic wiary. Daje umiejętność dobrego wykorzystania tego czym dysponujemy,

• dar męstwa - (dar mocy, siły) pomaga z siłą i ufnością stanąć wobec prób i niebezpieczeństw (także duchowych) chrześcijańskiego życia. Jesteśmy zdolni do podejmowania najtrudniejszych zadań z miłości do Boga (nawet męczeństwa),

• dar pobożności - (nazywany duchem przybrania) stanięcie wobec Boga jak dziecko wobec Ojca nieskończenie dobrego i miłującego – z miłością, szacunkiem, zaufaniem, bez lęku,

• dar bojaźni Bożej - nie ma nic wspólnego z lękiem przed Bogiem, jest to szacunek i miłość do Boga, z tego wynika bojaźń obrażenia Boga, niechęć do grzechu, a chęć wypełniania Bożej woli.

Dokumenty potrzebne do Sakramentu Bierzmowania:

• Metryka chrztu,

• Zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie szkolnej.

Bierzmowanie może przyjąć każdy, kto został ochrzczony, a nie był jeszcze bierzmowany. Owocne osiągnięcie skutków sakramentu bierzmowania wymaga odpowiedniego przygotowania kandydatów. Kandydat powinien znać prawdy wiary objawionej, uczestniczyć w kulcie chrześcijańskim (niedzielna Msza św., przystępowanie do sakramentów pokuty i Eucharystii) i prowadzić życie zgodne z zasadami wiary oraz odbyć odpowiednie przygotowanie.

Świadek bierzmowania:

• kto jest wyznaczony przez przyjmującego bierzmowanie,

• ten kto ukończył 16 lat,

• jest katolikiem bierzmowanym i przyjął sakrament Najświętszej Eucharystii, oraz prowadzi życie zgodne z wiarą,

• jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej,

• nie jest ojcem ani matką przyjmującego bierzmowanie,

• dla podkreślenia związku z chrztem zaleca się, aby świadkiem był jeden z rodziców chrzestnych.

Imię – patron bierzmowania

Ze względu na fakt istotnego powiązania sakramentu bierzmowania z sakramentem chrztu kandydat do bierzmowania powinien zachować imię chrzcielne. Zwyczajowo jednak można wybrać imię Świętego Patrona, którego kandydat pragnie naśladować. Powinna być to osoba uznana przez Kościół za świętą lub błogosławioną.

Małżeństwo

„Na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela”
(Mk 10,6-9)

Przymierze małżeńskie, przez który mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu (KKK 1601).

Sakramentalny związek małżeński zwierają narzeczeni najczęściej w jednej ze swoich parafii. Wymagana jest zgoda proboszcza narzeczonej lub narzeczonego tzw. licencja. W tym celu należy zgłosić się do kancelarii parafialnej trzy miesiące przed ślubem.

Dokumenty potrzebne do zawarcia małżeństwa:

• dowód osobisty,

• metryka chrztu wydana nie wcześniej niż 3 miesiące przed spotkaniem w kancelarii parafialnej,

• świadectwo bierzmowania - o ile przyjęcia sakramentu bierzmowania nie odnotowano w metryce chrztu,

• świadectwo ukończenia katechezy szkolnej z ostatniej klasy,

• zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego (niezbędne, gdy małżonkowie chcą, aby ślub kościelny pociągał za sobą również skutki cywilno-prawne - tzw. ślub konkordatowy) lub akt cywilny, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny.

Przygotowanie prawne i duchowe:

• rozmowa duszpasterska w kancelarii parafialnej,

• dziewięć katechez przedślubnych, podczas których omawiane są tematy z: teologii małżeństwa i rodziny, etyki życia małżeńskiego, odpowiedzialnego rodzicielstwa oraz liturgia sakramentu małżeństwa,

• dwukrotna spowiedź przedślubna,

• udział w kursie przedmałżeńskim,

• trzy indywidualne spotkania w Poradni Rodzinnej

• wygłoszenie zapowiedzi w parafiach obojga narzeczonych.

Namaszczenie chorych

„Jest ktoś chory między wami, niech wezwie kapłanów Kościoła. Niech się nad nim modlą i namaszczą go olejem w imię Pana. Modlitwa płynąca z wiary zbawi chorego. Podniesie go Pan, a gdyby był w grzechach, będą mu odpuszczone”
(Jk 5,14-15)

Kościół wierzy i wyznaje, że wśród siedmiu sakramentów istnieje jeden specjalnie przeznaczony do umocnienia osób szczególnie dotkniętych chorobą - namaszczenie chorych (KKK 1511).

Namaszczenie chorych nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości (KKK 1514).

Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia. Jest rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia przed trudną operacją. Odnosi się to także do osób starszych, u których pogłębia się starość (KKK 1515).

Podstawą do przyjęcia Sakramentu namaszczenia jest stan łaski uświęcającej (spowiedź i komunia św.).

Nigdy nie udziela się Sakramentu namaszczenia umarłym. Ksiądz wezwany do chorego, który już umarł, tylko modli się za zmarłego, aby uwolnił go od grzechów i przyjął do swego Królestwa. Jeśli istnieje poważna i uzasadniona wątpliwość, czy chory rzeczywiście już umarł można udzielić mu Sakramentu namaszczenia warunkowo.

Przygotowanie do udzielenia Sakramentu chorych

Przed przyjściem kapłana należy przygotować stolik przykryty białym obrusem, na którym stawia się zapalone świece, krzyż, ewentualnie wodę święconą. Na tak przygotowanym stoliku kładzie kapłan Najświętszy Sakrament oraz oleje. W czasie udzielania Sakramentu namaszczenia chorych powinni modlić się wspólnie także domownicy.

Jesteśmy odpowiedzialni za wezwanie księdza do chorego, który o to poprosi. Zaniedbanie tego obowiązku obciąża nasze sumienie. Tak samo, gdy wiemy, że stan chorego jest ciężki, a mimo to zaniedbujemy ten obowiązek.

Kapłaństwo

„I dam wam pasterzy według mego serca, by was paśli rozsądnie i roztropnie”
(Jer 3,14)

DLA KANDYDATÓW NA ALUMNÓW SEMINARIUM DUCHOWNEGO Z PRZEZNACZENIEM DO PRZYSZŁEJ POSŁUGI W ORDYNARIACIE POLOWYM W POLSCE

Wymagania:

• własnoręcznie napisany wniosek do Biskupa Polowego o skierowanie do seminarium duchownego z przeznaczeniem do posługi w Ordynariacie Polowym,

• złożenie dokumentów w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie (własnoręcznie napisane podanie i życiorys; świadectwo chrztu i bierzmowania; oryginał świadectwa ukończenia szkoły średniej; oryginał świadectwa dojrzałości; opinia Księdza Proboszcza; opinia Katechety; świadectwo lekarskie; 4 podpisane fotografie + fotografia w wersji cyfrowej w formacie JPG; dowód osobisty; książeczka wojskowa (obowiązkowa kat. A); zaświadczenie o niekaralności).

DLA KSIĘŻY - KANDYDATÓW DO ORDYNARIATU POLOWEGO W POLSCE

Wymagania:

• posiada kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej (kategoria A) i spełnia wszystkie wymagania stawiane kandydatom do służby w Wojsku Polowym lub Straży Granicznej,

• dobre zdrowie, nieposzlakowana opinia,

• pisemna zgoda własnego ordynariusza na posługę w Ordynariacie Polowym,

• prośba do Biskupa Polowego o przyjęcie do Ordynariatu Polowego,

• Ukończenie kursu oficerskiego.

https://ordynariat.wp.mil.pl/pl/galleries/video-4-galeria-video/jedno-powoanie-dwa-mundury-i/ 

Pogrzeb

„Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go "w ręce Ojca". Ofiaruje on Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej. Błogosławieństwa, które ją poprzedzają i po niej następują, są sakramentaliami”
(KKK 1683)

Pogrzeb katolicki nie powinien być ceremonią kwiatów i wieńców, ale liturgią modlącego się Kościoła za zmarłego odprowadzanego na miejsce złożenia ciała do grobu i oczekiwania oraz modlitewnym wsparciem rodziny pogrążonej w żałobie. Dobrze, gdy wierzący uczestnicy pogrzebu z czystym sercem, po wcześniejszej Spowiedzi przystąpią na Mszy pogrzebowej do Komunii Świętej.

Dokumenty:

• karta zgonu,

• odpis skrócony aktu zgonu (do wglądu),

• poświadczenie wiary i praktyk religijnych osoby zmarłej (gdy pogrzeb odbywa się poza parafią zamieszkania zmarłego. Wówczas niezbędne jest zaświadczenie od własnego proboszcza, informujące o postawie religijno-moralnej osoby zmarłej),

• zaświadczenie o przyjęciu sakramentów świętych (jeśli to możliwe, osoba wierząca powinna przed śmiercią przystąpić do sakramentów świętych: Sakrament pokuty, namaszczenie chorych, Komunia święta. Fakt ten winien poświadczyć kapłan, który Sakramentów udzielił).